Şarjım az var olamıyorum
Mahmut Genç

Ben Lerner'ın “Transkripsiyon”unu bitirdikten sonra dönüp notlarıma baktığımda aynı nesnenin durmadan karşıma çıktığını fark ettim. Kayıt cihazı, telefon ekranı, Zoom, FaceTime, iPad, ASMR videoları... Roman sanki sürekli aynı yere dönüyor, yalnızca kullandığı nesneyi değiştiriyordu. Pandemi üzerine yazılmış birçok metin boşalan şehirleri, maskeyi, kapanmayı ya da yalnızlığı merkeze alırken Lerner'ın ilgisi daha sessiz bir yerde dolaşıyor. İnsanların birbirlerine hangi yüzeylerin ardından baktıkları, seslerinin hangi aygıtların içinden geçerek ulaştığı ve bütün bunların zamanla ne kadar sıradanlaştığı üzerine düşünüyor.

Bu yüzden Thomas ile yapılan mülakat kitabın geri kalanını da okumamı belirledi. Kayıt cihazı çalışmıyor. Thomas çalıştığını sanarak konuşuyor. Anlatıcı ise konuşmayı belleğinden yeniden kuruyor. Sayfalar ilerledikçe kayıt cihazıyla bellek aynı cümlede buluşmaya başladı. İkisi de eksiltiyor. İkisi de bazı ayrıntıları tutarken bazılarını bırakıyor. İkisi de geriye dönüp bakıldığında yeniden çalışıyor. Belleği düşünürken elim sürekli kayıt cihazına, kayıt cihazını düşünürken belleğe gidiyordu. Roman bu ikisini birbirine benzetmek için özel bir çaba göstermiyor. Bir süre sonra zaten birbirlerinden ayırmak zorlaşıyor.

Ben Lerner Kitaplığı