Şimdi Sevişme Vakti ve Diğer Şiirleri

“Uyusam,
Kendimi bir sonvapurda sansam…
Pesimizde yildizlar
Pesimizde uskur
Uyusam…”

Sait Faik’in şiirlerindeki hüzünlü öyküler, öykülerindeki yanık şiirler…

Şiirden öyküye, öyküden şiire, sevgiyi, insanı, doğayı, kuşları, balıkları, denizi, en çok da sevgi(yi) ve denizi taşıdı, hayattan alarak.

Onun her satırı/dizesi insan olma serüveninin lirik anlatımıdır.

Bu kitapta yayımlanmış bütün şiirlerinin yanı sıra ardında bıraktığı manüskrilerden –kurşunkalemle sarı kâğıtlara yazılmış– ilk kez gün ışığına çıkan “Donan Haber”, “Su Kenarında Yatanlar”, “Karların Hışırtısı”, “Ben Cıgaramı Söndürdüm…”, “Takam…”, “Bulutu Gördün mü…” adlı şiirleri de yer alıyor.

“Sevmek, bir insani sevmekle baslar her sey.”

AYNALI ÇESME

Küçük bir sofra kurardim
Bogazimi bir umutsuzluk sikardi
Merdivende ayak sesleri kesilirdi
Odalarin içine yalnizlik kapanir
Ampul kararirdi
Merdivende ayak sesleri kesildigi zaman.
Kapi hafifçe tikirdadi mi dersin?
Kos...
Kimseler yok.

Kulaklarimda ayak sesleri
Kapida tikirti
Bogazimda bir yumruk.

Her yerde kendim
Aynalarda, camlarda, alüminyumlarda

Kursun borularda
Masada, karyolada
Pis kendim, mendebur kendim, fena kendim.

Ama kapi tikirdadi mi idi...
Sen
Sen bir tek insansin
Degisik.

Kalküta'da lacivert saçli çocuk
"Grenoble"da mavis
Pire'de üzüm çaliyorsun bir küfeden
Napoli'de balik satarsin.

Ama sen
Sen benim Aynali Çesmem.

Dogu-Bati, (2/4), Mart 1954