Zamanın, hatıraların ve insanların ağırlığı
Derya Çakır
Rıdvan Hatun, öykülerinde hem okurları hem de karakterlerini yollara sürükleyen bir yazar. Bu yolun taşlarını sözcüklerle, tavırlarla, mutluluklarla ve yorgunluklarla döşüyor. Dahası, şiirsel bir hava kattığı metinlerinde anlatıcılar, esas ve yan karakterler ile mekânlar ön planda.
Zaman zaman karanlığa, oradan aydınlığa çıkan, bazen çatallanan bazen de düzleşen yoldaki insanları ve onların başından geçenleri anlattığı “Cehennemde İlahi”, Hatun’un sadelikle kotardığı ve yeri geldiğinde az sözle çok şey ifade ettiği öykülerden oluşuyor. “Cehennemde İlahi”deki öykülerde yine yollara ve maceralara düşürüyor bizi Hatun. Günler ve geceler, düz ve engebeli araziler, yağmurlar ve çamurlar, varışlar ve kaçışlar söz konusu orada. Adımlanan ve koşup gidilen her yolun sonunda bir çukur olduğunu da anımsatıyor yazar.

McMeekin’den 1917 ‘eleştirisi’
Deniz Yılmaz

Metinlerinde ve araştırmalarında aşırı yorumlarıyla dikkat çeken ve Soğuk Savaş döneminin anti-komünist bakış açısıyla Rusya ve Sovyet Rusya tarihi üzerine kalem oynatan Sean McMeekin, 1917-1922 arası dönemi işlediği yeni bir kitapla karşımızda: “Rusya’nın Bolşevikler Tarafından Yağmalanması” alt başlığıyla yayımlanan “Tarihin En Büyük Soygunu”nda yazar, Birinci Dünya Savaşı’nın ardından yani devrim döneminde Bolşeviklerin “gizemli” dediği başarısının altında yatan nedenlerin Çarlık Rusyası’nın hazinelerine el konması, bunların komünizm propagandasında ve “Sovyet tipi insan yaratılmasında” kullanılması olduğunu iddia ediyor.